De Döschkassen

Beschreibung der Episode

Och, is dat scheun. Nu sünd je weller de Bustourn ingang, bi de dat för ’n Dag mit ’n Reisebus no Kiel oder Hamborg oder so geiht. Mol hett ’n Gemeend‘ to so’n Tour inlod, mol is dat ’n Firma oder ’n Vereen.
Mi mokt dat jedenfalls jümmers veel Spoß so’n Tourn to fohrn. Ick heff bi jede Tour annere interessante Lüüd an Bord, un ick krieg jeden Dag wat anners to sehn.
Twüschendör vertell ick denn ook mol düt un dat över’t Mikrofon, över dat, wat buten jüst to sehn is, so’n beten wat geschichtliched to besünnere Buuwerke oder so, overs bilütten ook ’n beten Tüünkrom. Dat mutt je ook mol ween.
Middeweeken weer ick mit ’n Gemeend op Tour no Husum, no Sleswig un denn scheun över de Schleidörperstroot. Ick mach dat je lieden dor, ne, un mien Fohrgäste hett dat ook gefulln.
To Kaffe un Koken gung dat to’n Lindauhoff op den „De Landarzt“ ut‘ Fernsehn dreiht worrn is un ook ’n Deel vun de Serie „Unkel Bräsig“. Dat keem good an.
Op de Trüchtour weer ick denn so’n beten mit de Lüüd achter mi an snacken un mit de Reiseblegleitung, de wi dorbi hatt hebbt. Wi weern all tosom op du un du.
Mitmol froogt mi’n Fruu: „Segg mol büst Du eegentli Rentner?“ Ick heff düchti lachen musst. „Oh“, säh ick to ehr, „hartlichen Dank, ick fier in Harvst mien 52. Gebuurtsdag.“
Oha, weer ehr dat pienli. „Nää, so heff ick dat ni meent. Ick, ick wull blots frogen, wat Du nur blangbi Bus fohrn deihst.“ „Nä“, säh ick, „dat is mien Hauptprofeschoon.“
„Achso. Äh. Also bidde ni verkehrt verstohn. Ick wull ni, also, dat schull nu ni heeten…“ „Och, heff ick meent, mok di man keen Gedanken.“ Mit mien graun Boart un de poor Fusseln, de ick noch op’n Dööz heff, warr ick oftmols öller schätzt as ick bün.
Overs se keem gor ni mehr trech dorvun un weer froh, as ’n annered Thema opkeem.
Ick heff mi blots amüseert. Overs man lehrt ut Klöönsnacks as düssen je ook wat: Köm kööpen kann ick, ohne mien Utwies vörtoleggen. Overs anschiend kann ick froh ween, wenn ick so old warr, as ick utseh…

In düssen Sinn