Wokeen betohlt de Reeken?

Anmerkungen

Bi de Oart un Wies‘ wo uns‘ Regeerung mit de hogen Spritpriese ümgeiht, mutt ick jümmers an ’n ole Fabel dinken: Dor is ’n Waldbrand, un all de Tiern neiht ut. So rennt ’n ganzen Schwung Tiern no den Fluss, üm sick op de anner Sied in Seekerheit to bringen. Annere rennt kopplos achteran. Ook de giftige Slang kümmt an’t Woter, overs se kann ni schwümmen. Dor kümmt de Biber ansuust un de Slang seggt: „Biber, nehm‘ mi mit över’n Fluss, anners mutt ick in’t Füüer starven!“ De Biber dinkt sick, dat in de Not all tosomholn mööt, lött de Slang op sien Rüüch kruupen un stiegt in’t Woter. In de Meern vun den Fluss bitt de Slang ehrn Retter overs in Hals.

De Biber kann dat gor ni foten un seggt in sien Doodeskampf: „Slang, worüm hest Du mi beeten? Nu mööt wi beide starven. Ick an dien Gift un Du versuupst.“ „Na jo“, kümmt dor vun boben trüch, „wat hest Du denn dacht? Ick bün ’n Slang‘. Bieten liggt in mien Natuur.“ Denn sünd beide doot, un de Geschicht is to Enn.

Jo. Un betrocken op düssed Stück kümmt mi uns‘ Regeerung jüst so naiv vör, as de Biber in de Not. Se hett de Ölmultis, för de Profit allns is, per Gesetz vörschreeven, dat se de Priese blots noch eenmol an Dag, nömli Klock twölf, höger moken dörft.

Dor mutt man sick ni wunnerwarken, dat se de Priese ook würkli jeden Meddag höger mokt. Dat steiht doch so in’t Gesetz. Un Profit to moken liggt nu mol in ehr Natuur. Dor kann de Wald – oder de Nahe Osten – noch so dull brennen. Ut de Konzerne ward keen Sozialisten, blots weil dat ehr Kunnen jüst ni so good geiht.

Overs so’n lütt beten hinkt de Vergliek. Denn de Stoot verdeent je an de hogen Spritpriese mit. Un wenn man Wirtschopsministerin Reiche no Stüüersenkung‘ bi’n Sprit froogt, denn seggt se direkt: „Nä, leeve Lüüd. Dor kümmt nix no!“

De Regeerung is in düssen Fall also mehr de Katteeker, de vun de ganze Sook profiteert: De Biber kann de Bööm op de anner Sied vun Fluss ni mehr afnogen, un de Slang kann em ni mehr bieten. Dat heuert sick no’n tehmli schlau’n Plon an. Un dat de Plon op unse Kosten geiht, dat schient blots uns to argern…

In düssen Sinn